Afgelopen Pinksterweekend vond de 25e editie van de Roparun plaats. In het derde jaar voor Team Climax Ede wordt voor het eerst gestart vanuit Hamburg. Wat kort voor de start nog voelde als gezonde spanning voor een schoolreisje, kan ik een aantal dagen later alleen maar omschrijven als een mix van een kermis, een achtbaan van emoties en een trein, aangedreven door adrenaline, die voortsukkelt door het landschap en zelfs na het eindstation aan de Coolsingel nog een paar dagen nodig heeft om tot stilstand te komen.
Het kermis element
Een bonte stoet van hardlopers, fietsers, begeleiders legt hetzelfde parcours af tussen Hamburg en Rotterdam. Deelnemers met een fez op hun hoofd, een gigantische pluche koe voor op de fiets, op dure sportfietsen of een ouderwetse opoe-fiets. Bivakkeren in kleine tentjes of in een gelede touringcar. De kleurrijke tenues van de hardlopers wisselen elkaar net zo af als de emoties waar deelnemers in een tijdsbestek van zo’n 48 uur mee worstelen. Een lach en een traan liggen dicht bij elkaar. In het Pinksterweekend wordt ons team dat al bijna een jaar samenwerkt bij allerlei activiteiten een nog hechtere club. Sterker nog, alle teams op de route vormen een grote familie en spreken elkaar moed in als ze elkaar (voor de zoveelste keer) passeren.
Lopen bij daglicht in de zon is zoooo fijn.
’s Nachts vertoef je in een soort van spookhuis, waar je zomaar onverwacht door een flinke regenbui overvallen kunt worden, waar het schatten van afstanden bijna onmogelijk is en waar je denkt je wisselpunt te zien maar opeens nog 300 meter extra moet lopen. Overdag is dan toch prettiger, hagel en regen worden dan in elk geval nog afgewisseld met een beetje zon en mooie uitzichten. Je zit in een attractie die veel adrenaline in je lijf aanmaakt en voor de toeschouwers langs de lijn bén je de attractie. Een kermisattractie waar zij met bewondering naar kijken en deze niet onder stoelen of banken steken.
De achtbaan van emoties
Vol goede moed starten de eerste Roparun lopers vanuit Hamburg.
Zoals in een achtbaan de spanning stijgt wanneer de wagentjes onder het ratelend geluid van de kettingbaan naar het hoogste punt worden getrokken, zo groeit ook de spanning als het Pinksterweekend nadert. Wat staat je allemaal te wachten, welke bochten, welke loopings, welke sensaties? Probeer je voor te stellen welke emoties door je lijf kunnen gieren voor, tijdens en na een achtbaanritje. Doe dat in het kwadraat en je komt in de buurt van wat de deelnemers aan de Roparun ervaren.
Voor mij als Roparun-debutant heeft een stukje onzekerheid vooraf zeker een rol gespeeld. Hoe loopt alles, hoe houd ik het vol, hoe gaat dit, en wat als… ? Een beetje de ratelende ketting onder je, bij de start van de achtbaanrit. Bovenaan, waar het geratel van de ketting stopte, heb ik me overgegeven aan het vertrouwen in mijn teamgenoten, hun ervaring en een stuk zelfvertrouwen. Ik wist dat ik dit gewoon moest kunnen, dus koppel maar los die ketting en ‘Gaan met die banaan!’.
Ergens onderweg, recht zo die gaat.
Het ontbreken van een vast dag-patroon waar wij normaal op leven, maakt dat je snel met allerlei emoties wordt geconfronteerd. Fysiek en mentaal is de Roparun een flinke uitputtingsslag. Pijntjes beginnen vanaf de tweede etappe de kop op te steken en vragen het uiterste van je gestel en mentale weerbaarheid. Als je niet oppast slepen ze je mee en ga je je afvragen of je niet beter kunt stoppen. Natuurlijk is opgeven geen optie, maar zet de knop maar eens om… Vermoeidheid, lichamelijke gesteldheid en de barre weersomstandigheden werken dan in je nadeel. Een teamlid heeft het aan het eind van de tweede etappe erg zwaar en herstelt moeizaam gedurende de rustperiode. Je hoort achteraf dat alle teamleden zich daar zorgen over hebben gemaakt , maar de kwetsbaarheid van een teamgenoot brengt je dichter bij elkaar, je motiveert elkaar, je biedt troost en je kort bijna automatisch de lengte van de volgende etappe voor je teamgenoot in. En dan opeens kom je door een dorp waar bewoners met een simpel gebaar de bewuste teamgenoot een hart onder de riem steken. Dat geeft zoveel kracht en energie, onvoorstelbaar!
De stemming is opperbest bij etappe 3
Kippenvel op de armen, worstelen tegen de tranen, denken aan het thuisfront, slikken en weer concentreren op de route en de volgende kilometers. Want we moeten door, we hebben deze derde etappe nog een 60 kilometer te gaan. Je merkt dat je teamgenoot tegen alle verwachtingen in uit een diep dal omhoog klimt en dan groeit zo’n team naar ongekende hoogte. De heftigste loopings zijn achter de rug, we lopen bij daglicht en zowaar, het is redelijk zonnig weer en gedurende de etappe groeit het vertrouwen dat we de finish gewoon gaan halen. Midden op het platteland heeft een paar oudere mensen voor hun boerderij een klapstoeltje neergezet, ze negeren de koude wind om ons aan te moedigen. Bij een doorkomst in een plaats zie je toeschouwers bewondering uitstralen. Ik meen zelfs mensen te betrappen op een traan en een betrokken gezicht, wellicht omdat zij beseffen hoe goed het doel is waarvoor wij ons inzetten. Op zulke momenten worstel ik voor de zoveelste keer met een warm gevoel van binnen, kippenvel op mijn armen en traanbuizen die spontaan lijken te gaan werken als ik even aan het thuisfront denk. We halen zelfs hogere snelheden dan beide etappes hiervoor. Voor mij persoonlijk is deze derde etappe de mooiste uit deze Roparun!
De adrenaline-trein
Een dag later, een stille getuige, de Roparun Gerbera
De dag na de Roparun wordt de vrachtwagen, ons bivak tijdens de Roparun, uitgeladen. Ik besef me nog niet volledig dat het al voorbij is. De afgelopen dagen heeft een dosis adrenaline mij op de been gehouden. Natuurlijk ben je moe, ik heb maar twee uur écht lekker geslapen, en natuurlijk word je geleefd, maar ieder blijft geconcentreerd op zijn taak. Je ogen zeggen dat je moe bent, maar in je hoofd maak je overuren. Voor mij werkt de adrenaline zelfs als een soort verdoving of pijnstiller, want ik heb een heel weekend geen last van mijn stijve rug. En ik ben het besef van tijd helemaal kwijt, ik weet niet welke dag het is en hoelang ik van huis ben geweest. Terwijl ik dit schrijf en alles nog een keer de revue passeert, neemt een trots gevoel langzaam de overhand. Trots op elke deelnemer, op elk team en ons team in het bijzonder, op de organisatie, op het thuisfront en op het publiek. Wát een belevenis! Bij een achtbaan duurt een ritje maar een minuutje of misschien wel minder. Na afloop denk je, ‘Is het nu al weer voorbij?’. Dat denk ik nu ook, ik besef nog niet dat het voorbij is. En dat terwijl de Roparun zo’n vijftig uur heeft geduurd. Ik merk dat ik nog moet afkicken van de adrenaline die mij de afgelopen dagen op de been heeft gehouden. Als jullie het niet erg vinden, geniet ik nog even na. Ondanks de kou, de weinige slaap, de onregelmatige tijden, ondanks …, ik weet het even niet meer. Dit moét je gewoon een keer meegemaakt hebben om te weten hoe dit voelt!
Mooi beschreven! Je voelt je tijdens het lezen bijna aanwezig.